Dit artikel schreef Rik op 25 september op Linkedin. Naar aanleiding van een gevoel dat al langer leeft, maar dat aangewakkerd werd door de rellen in zijn thuisstad Den Haag.
Een boodschap voor iedereen die festivals en culturele bijeenkomsten mogelijk maakt. Maandag avond zat ik er emotioneel doorheen, wat er dit weekend gebeurde en de weken ervoor gebeurde landelijk en internationaal, alles drukte op mij. En toen schreef ik dit:
Lange tijd dacht ik dat mijn werk simpelweg draaide om het organiseren van leuke dingen voor mensen. Mijn vrouw is arts, en ik grapte vaak: “Jij geneest mensen. Ik zorg gewoon voor de lol.” Ik zei ook: “Op het moment dat het echt misgaat in de wereld, wordt jouw werk cruciaal en het mijne verdwijnt.”
En toen kwam de pandemie. En ik dacht: zie je wel, ik had gelijk.
Van de ene op de andere dag verdween mijn werk. Evenementen werden geannuleerd. Tickets terugbetaald. En even leek het alsof cultuur niet essentieel was geworden.
Maar al snel werd duidelijk dat dat niet klopte. Er begon iets diepers te knagen.
Mensen misten niet alleen vermaak, ze misten verbinding. Gemeenschap. Een gevoel van erbij horen. De afwezigheid van festivals, concerten en culturele momenten zorgde voor een soort emotionele droogte. Angst en depressie namen toe, vooral onder jongeren. En het ging niet alleen om de lockdowns, het ging om het verlies van iets wat essentieel is voor ons mens-zijn.
En toen herinnerde ik me iets wat mijn vrouw ooit zei:
“Ik zorg dat mensen niet doodgaan, maar jij zorgt dat ze zich levend voelen, want blije mensen maken gezonde keuzes.”
En ze had gelijk, cultuur geneest.
Wat wij doen in deze sector is geen luxe. Het is niet zomaar ‘leuk’. Het is een fundamenteel onderdeel van mentale gezondheid en sociale veerkracht.
Cultuur is hoe mensen het leven verwerken. Het geeft betekenis. Het biedt emotionele ontlading. Als iemand danst op een festival, meezingt met vreemden, of geraakt wordt door een moment op een podium, dan gebeurt er iets. Er ontstaat heling. Verzachting. Een herverbinding met jezelf én met anderen.
En als je kijkt naar de wereld van nu, met groeiende polarisatie, eenzaamheid die als een epidemie wordt benoemd, jongeren die massaal stress en hopeloosheid ervaren, dan is de noodzaak van wat wij doen urgenter dan ooit.
Ja, de prijzen stijgen. De marges worden kleiner. En het organiseren van evenementen is complexer dan ooit tevoren. Maar vergis je niet: wat jij doet is essentieel voor het weefsel van onze samenleving.
Jij creëert plekken waar mensen zich gezien voelen. Waar ze gehoord worden. Waar ze los kunnen laten en zichzelf mogen zijn
“Blijf de verbeelding brengen”
Daarom wil ik dit, recht uit het hart, tegen jullie zeggen: blijf alsjeblieft doorgaan. Blijf die tijdelijke steden van vreugde bouwen. Die velden van vrijheid. Die podia van verbondenheid.
Want als wij cultuur creëren, creëren we hoop. En hoop heelt.
Dank jullie wel dat jullie dit doen. Dank je wel voor alles wat je gedaan hebt, wat je nu doet en wat je blijft doen. Je bent niet zomaar organisator. Jullie geven zuurstof aan de menselijke geest.
Foto: Paul Bergen (ANP)